هرچند همیشه سعی میکنم فرا تر از حس وطن پرستی زندگی کنم ولی متاسفانه جمعه گذشته ششم ژانویه خبر کشته شدن یکی از هموطنانمان به دست پلیس مونتریال تاثیر بدی در من و خیلی از ایرانی ها گذاشت. این شخص به نام فرشاد محمدی که از بد روزگار بی خانمان هم بود در ایستگاه متروی Bonaventure به ضرب گلوله پلیس از پا در آمد.

بی خانمان بودن در همه جای دنیا دردناک است ولی در سرمای کانادا واقعا غیر قابل تصور است. شبهایی که سرما به چهل درجه زیر صفر هم میرسد خوابیدن در گوشه و کنار خیابان و ایستگاه مترو به امید گرمایی هر چند بی رمق.....خیلی از ما حتی نمیتوانیم تصور کنیم خوابیدن در این سرما , در کنار مترو.... 

آنطور که من دریافتم نام اصلی این شخص فرید بوده و سالها پیش به عنوان پناهنده وارد خاک کانادا شده ولی درخواست پناهندگی وی توسط دولت رد شده و این شخص سالها بدون داشتن حداقل حقوق اجتماعی زندگی میکرده است. اینطور که در خبر ها آمده وی با چاقو به طرف پلیس حمله کرده است ولی شاهدین می گویند وقتی پلیس به او شلیک میکرده او در حال فرار بوده و گلوله از پشت به او اصابت کرده است. برخی هم میگویند به دلیل زندگی خیلی سختی که در طول سالیان دراز داشته کمی دچار عدم تعادل روانی بوده است. ولی هرچه که بود هم وطن من بود و یک انسان بود و من برای او متاسفم.

خیلی سخت است باور اینکه کسانی با کوله باری از امید و آرزو وطن خودشان را ترک میکنند ولی در خارج کشور نیز سفره ای از درد و مهنت برای آنها گسترانیده شده است.